عفونت‌های شایع در دوران بارداری

عفونت‌های شایع در دوران بارداری

با توجه به صحبت‌های پزشکان متخصص زنان در کرج در بیمارستان و زایشگاه مریم کرج:

خطر بالای ابتلا به انواع عفونت‌ها در دوران بارداری وجود دارد. عفونت‌های دوران بارداری هم برای مادر مضر هستند و هم ممکن است برای جنین خطرناک باشند. لذا تجویز آنتی‌بیوتیک‌های مناسب برای درمان و نیز پیشگیری از این عفونت‌های خطرناک در دوران بارداری اهمیت فراوانی دارند.

باکتری‌های گونوره و کلامیدیا

گونوره عفونت باکتریایی ناشی از نایسریا گونوره آ است و بیماری کلامیدیا توسط کلامیدیاتراکوماتیس ایجاد می‌شود. در صورت عدم درمان این عفونت‌ها ممکن است به زایمان پره ترم، عفونت رحمی یا عفونت مادرزادی به شکل لانژکتیویت- پنومونی یا بیماری منتشره نوزاد می‌انجامد.
برای پیشگیری توصیه شده است که به طور روتین تمام زنان باردار در معرض خطر، در اولین ویزیت دوران بارداری، غربالگری شوند.
غربالگری کلامیدیا در بیماران کمتر از ۲۵ سال و در مورد افراد در معرض خطر باید در سه ماهۀ سوم تکرار شود. از آنجا که افراد آلوده به گونوره آ معمولا همزمان به کلامیدیا تراکوماتیس آلوده‌اند، باید داروهای موثر بر این باکتری را نیز دریافت کنند.

درمان

درمان عفونت گونوره آ عبارت است از تک دوز ۲۵۰mg سفنریاکسون عضلانی یا سفکسیم ۴۰۰mg همراه با یک گرم یک دوز آزیترومایسین خوراکی (درمان توصیه شده برای کلامیدیا در طی بارداری). همۀ بیماران باید سه هفته پس از کامل شدن درمان مجدداً تحت بررسی قرار گیرند.

تب‌خال تناسلی

این عفونت توسط ویروس هرپس سیمیلکس نوع ۱ و ۲ ایجاد می‌شود. در بیش از ۹۰% از موارد هرپس نوزادی، نوزاد طی زایمان طبیعی و هنگام عبور از کانال زایمان به ویروس آلوده می‌شود. لذا در زنانی که ضایعات تناسلی فعال دارند برای پیشگیری از عفونت نوزادی سزارین توصیه می‌شود.

درمان

ایمنی آسیکلوویر (Acyclovir) در دوران بارداری در درمان هرپس اثبات نشده و از طرفی هیچ خطر جدی به دنبال مصرف آن در بارداری گزارش نشده است.
لذا مصرف آسیکلوویر بین هفته‌های ۳۶ تا زمان زایمان خطر عود عفونت‌های دوران بارداری و نیاز به سزارین را کاهش می‌دهد. نوع وریدی آسیکلوویر را می‌توان در موارد شدید عفونت تجویز کرد.

عفونت‌های شایع در دوران بارداری

عفونت‌های مجاری ادراری

عفونت‌های ادراری علامت‌دار یا بدون علامت بارداری هستند. عفونت مثانه معمولاً با تکرر و احساس نیاز به دفع ادرار، سوزش ادرار یا هماچوری (خون در ادرار) خود را نشان می‌دهد. در پیلونفریت اما علائم سیستمیک مانند تب، درد پهلو و تهوع استفراغ وجود دارد.
بسیاری از تغییرات رخ داده طی بارداری باعث استاز ادرار در مثانه و مجاری ادرار شده و خطر عفونت افزایش می‌یابد. لذا پیشگیری پیلونفریت طی بارداری مهم است.
زنان باردار باید حداقل یک بار در اوایل بارداری از نظر احتمال باکتریوری بررسی شوند که اگر نتیجۀ آن مثبت بود، درمان آنتی‌بیوتیک لازم است. برخی تکرار غربالگری باکتریوری بدون علامت را در هر سه ماهۀ بارداری لازم می‌دانند. شایع‌ترین عامل عفونت ادراری در بارداری باکتری ای-کلای (E.coli) است.

درمان

درمان متداول شامل یک دوره ۳ تا ۷ روزه نیتروفورانتوئین و یا تجویز یک سفالوسپورین نسل اول مانند سفالکسین است.
پیلونفریت با بستری و شروع آنتی‌‎بیوتیک‌های وریدی درمان می‌شود. پس از کامل کردن هر دورۀ آنتی‌بیوتیک، برای اطمینان از برطرف شدن باکتریوری، کشت ادرار مجدد باید درخواست شود.

عفونت‌های شایع در دوران بارداری

عفونت استرپتوکوک گروه B

استرپتوکوک گروه B یک ارگانیسم گرم مثبت است که بدون ایجاد علامت در واژن یا رکتوم، کلونیزه می‌شود. عفونت استرپتوکوک گروه B وارد مایع آمنیوتیک شده یا ممکن است طی زایمان و عبور از کانال زایمانی، نوزاد را آلوده کند.

درمان

تمام بیماران طی هفته‌های ۳۵ تا ۳۷ بارداری باید از نظر عفونت استرپتوکوک گروه B غربالگری شوند. در صورت مثبت بودن نتیجه پروفلاکسی آنتی‌بیوتیکی لازم است.
هم چنین در بیماران با کلونیزاسیون استرپتوکوک گروه B که نوزاد نارس کمتر از ۳۷ به دنیا آورده، طی زایمان تب داشته یا از زمان پارگی کیسۀ آب آنها بیش از ۱۸ ساعت گذشته، درمان آنتی‌بیوتیکی لازم است.
پنی سیلین G وریدی خط اول درمان است که جانشین آن آمپی‌سیلین وریدی می‌باشد. در بیمارانی با سابقه حساسیت شدید به پنی‌سیلین‌ها می‌توان درمان را با کلیندامایسین یا ونکومایسین ادامه داد.

عفونت‌های شایع در دوران بارداری

توکسوپلاسموز

عامل بیماری پارازیتی به نام توکسوپلاسماگوندی است. هر چند که زنان باردار آلوده به توکسوپلاسما بدون علامت هستند، اما عفونت ممکن است از طریق جفت به جنین منتقل شده و باعث بیماری‌های مادرزادی منتهی به مرگ با ناهنجاری‌های جنینی، عقب افتادگی ذهنی شود. زنان باردار از طریق مصرف غذای آلوده، تماس با حیوان آلوده یا تماس نحیطی ممکن است مبتلا شوند.

درمان

درمان در مادران باردار به منزلۀ از بین رفتن کامل و ریشه‌کن شدن این بیماری نیست؛ اما تا حدودی می‌تواند احتمال انتقال به جنین را کاهش دهد. مراحل درمان در ماه‌های مختلف بارداری متفاوت بوده و پیریمتامین، سولفادیازین یا آزیترومایسین داروهای تجویزی برای این بیماری است. در صورت تولد نوزاد با این بیماری، باید در حدود یک سال یا بیشتر تحت درمان قرار گیرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *